ZNAK I PISMO W POLSKIEJ SZTUCE WSPÓŁCZESNEJ
5 lutego 2020 Share

ZNAK I PISMO W POLSKIEJ SZTUCE WSPÓŁCZESNEJ

W kulturze japońskiej pismo, lub inaczej kaligrafia jest jedną z dziedzin sztuki. W dawnej sztuce europejskiej artyści również posługiwali się pismem aby uzupełnić swoje obrazy i uczynić ich przekaz czytelniejszym.

W sztuce współczesnej również pismo niekiedy pojawia się w roli napisu wyjaśniającego lub uzupełniającego treść obrazu.  Pojawiają się także obrazy skomponowane z samych słów, np. u Andrzeja Dłużniewskiego, czy Jadwigi Sawickiej, którzy przede wszystkim skupiali się na znaczeniu i odbiorze wyrazów jako wizualnych zapisów pewnych pojęć.

Są też artyści traktujący litery jako kształty, które mogą mieć swój własny wyraz artystyczny, niezależny od ich znaczenia. W obrazach Jana Tarasina pojawiają się formy budzące tylko dalekie skojarzenia ze znakami lub literami, ale nie układające się w żadne ciągi napisów. U Andrzeja Szewczyka, pojawia się natomiast sugestia, czy też wspomnienie pisma – równoległe do siebie, poziome rzędy drobnych znaków. Podobny zabieg stosował w swojej twórczości Antoni Starczewski, tworząc prace skomponowane z kształtów inspirowanych nie tylko literami ale też alfabetem Braille’a. Alfabet był dla niego ideą ciągu znaków, które można grupować i nadawać im rytm – znakami tymi były u niego nie tylko litery ale też kształty liści, czy inne formy zaczerpnięte z natury.

Na wykład, który wygłosi Małgorzata MARSZAŁŁ, zapraszamy na godz. 16.30. Skierniewice, ul. Reymonta 33 | sala Strakacza |CKiS| poziom -1
Wykłady są bezpłatne i dostępne dla wszystkich zainteresowanych.
Serdecznie zapraszamy.

bwa

bwa